Texel Dag 1: Van de boot via de wildernis naar De Koog
De hele week keek ik er al naar uit, maar op zondag 19 april was het dan eindelijk zover: de start van mijn driedaagse avontuur over Texel. Om 8:30 uur scherp zette ik voet op de boot vanuit Den Helder, vol zin om de geplande 80 kilometer aan te vallen.
Zodra je de boot afstapt bij ’t Horntje, laat je voor je gevoel de bewoonde wereld direct achter je. De route voerde me eerst langs de Moksloot, een prachtig waterrijk gebied waar de rust voor mij meteen voelbaar was. Het was het perfecte begin om lekker in mijn ritme te komen.
Een van de absolute hoogtepunten van de ochtend was het doorkruisen van De Bollekamer. Dit is een ruig duingebied waar je echt de kracht van de Texelse natuur ervaart. Terwijl ik koers zette richting Strandslag Paal 10, werd ik getrakteerd op mijn eerste weidse uitzicht over de Noordzee en het verlaten strand. Behalve een paar vogelspotters die stilzwijgend de horizon afspeurden, had ik de natuur hier nagenoeg voor mezelf.
Na de nodige kilometers door het Nationaal Park Duinen van Texel, waarbij mijn Lowa’s hun waarde weer bewezen, passeerde ik het bekende Ecomare. Het is zo’n herkenbaar punt op de route dat aangeeft dat de finish van de eerste dag echt in zicht komt. Op zulke momenten is de juiste ‘brandstof’ voor mij essentieel; een kleine snack uit de rugzak gaf me net dat beetje extra energie om die laatste kilometers te volbrengen.
Uiteindelijk kwam ik aan op mijn eindbestemming van vandaag: De Koog. Hier wachtte een welverdiende overnachting in het Fletcher Hotel. Na een heerlijk diner—voor mij de ideale afsluiting van een dag vol zilte zeelucht—kon ik tevreden terugkijken op een schitterende eerste etappe. De kop is eraf, de benen voelen goed, op naar dag twee!
Texel Dag 2: Zeehonden, de Vuurtoren en de Dynamiek van De Slufter
Dag 2 van mijn driedaagse tocht over Texel was voor mij misschien wel de mooiste dag qua route, maar met bijna 40 kilometer op de teller ook een flinke fysieke uitdaging. Zoals ik op HuizeDijkstra altijd schrijf: wandelen is een ontdekkingsreis waarbij de juiste voorbereiding het halve werk is, en vandaag had ik die focus echt nodig.
Ik vertrok vanuit De Koog en zette koers naar het noorden. Al snel bereikte ik een van de meest unieke plekken van het eiland: De Slufter. Dit is een met opzet opengemaakt gedeelte in de duinen waar de zee vrij spel heeft. Het is een brede duinvallei die in directe verbinding staat met de Noordzee, waardoor bij vloed en vooral tijdens storm het zoute water het gebied binnenstroomt. Oorspronkelijk was het de bedoeling om van De Slufter een landbouwpolder te maken, maar na verschillende mislukte pogingen om de gaten in de duinenrij te dichten, besloot men de natuur gelukkig haar gang te laten gaan.
Terwijl ik dit indrukwekkende gebied bewonderde, had ik een bijzonder gesprek met twee dames van de vogelwacht. Zij zaten daar al een week in een klein hokje om vogels te spotten—een prachtig bewijs van de enorme vogelrijkdom die dit dynamische landschap aantrekt. De invloed van het zoute water zorgt hier voor bijzondere planten zoals zeekraal en lamsoor, dat het gebied in de zomer prachtig paars kleurt.
Tijdens het struinen door de duinen richting de Eierlandse Duinen zag ik ook hoe er tegenwoordig wordt gewerkt aan zogenaamde kerven. Dit zijn door de mens gemaakte inkepingen in de buitenste duinenrij om het zand weer te laten stuiven in de achterliggende duinen, wat helpt om het gebied gezond en kalkrijk te houden. Verderop het strand stuitte ik op een aangespoelde zeehond. Het dier had blauwe verf op de rug, wat betekende dat hij al eerder door Ecomare was opgevangen. Na het doorgeven van de locatie kon ik met een gerust hart mijn weg vervolgen.
Het absolute baken van de dag was voor mij de Vuurtoren van Texel. Vanaf dit punt boog mijn route af naar het zuidoosten, langs het natuurreservaat Utopia—een waar paradijs voor vogels langs de Waddenzeedijk. De tocht liep vervolgens verder via de sfeervolle dorpjes Oost en Oosterend.
Het laatste stuk langs de Waddenzee richting Oudeschild bood me weidse vergezichten die me sterk deden denken aan mijn vertrouwde Friesland. Hoewel het prachtig was, begon de vermoeidheid na zoveel kilometers toch flink te tellen. Gelukkig hielden mijn Lowa’s en de juiste ‘brandstof’ onderweg me op de been. Door alle bijzondere ontmoetingen en de indrukwekkende natuur kwam ik uiteindelijk een uurtje later aan bij de Bed and Bike in Oudeschild, vlak bij Fort De Schans.
Texel Dag 3: Van de Hoge Berg naar de haven van ’t Horntje
Helaas is alweer de laatste dag van mijn driedaagse avontuur op Texel aangebroken. Na de fysieke uitdaging van gisteren—waarbij ik flink was afgekoeld nadat ik mijn jas iets te vroeg had uitgedaan—was een goede nachtrust voor mij essentieel. De ‘brandstof’ van de Spar in Oudeschild en een vroege avond onder de wol deden hun werk; ik was vanochtend vroeg uit de veren en helemaal klaar voor de laatste kilometers.
Mijn route van vandaag was een prachtige aaneenschakeling van typisch Texelse iconen. Vanuit Oudeschild voerde het pad me al snel door de omgeving van de Hoge Berg. Dit is voor mij Texel op zijn best: glooiende weilanden vol met de beroemde Texelse schapen en de karakteristieke schapenboetjes. De paden zijn hier vaak omzoomd door de bekende tuunwallen, wat de route een uniek en authentiek karakter geeft.
Terwijl ik koers zette richting het noorden via Den Burg, bleef de boot in de verte telkens in het zicht—een constante herinnering dat het einde van deze tocht naderde. Na een passage door de gezellige straatjes van Den Burg boog de route af naar het zuiden, langs Zuid Haffel richting het pittoreske Den Hoorn. Ondanks dat ik de vermoeidheid van de 80 kilometer in mijn benen begon te voelen, bleven mijn Lowa’s me de nodige steun bieden om van elke stap te blijven genieten.
Het laatste stukje van mijn tocht was een mooie herhaling van het begin; ik liep weer door de vertrouwde duinen terug naar de haven. Het contrast tussen de beschutte weilanden en de open duinen bij de kust blijft mij fascineren. Precies om 11:00 uur bereikte ik de terminal bij ’t Horntje om Texel met toch wel een beetje pijn in het hart te verlaten.
Texel, bedankt voor deze geweldige drie dagen. De combinatie van ruige natuur, de rust in de polders en de gastvrijheid op het eiland maken dit voor mij tot een tocht die ik niet snel zal vergeten. Ik kom absoluut nog eens terug!
Hier kun je de vier routes downloaden. Ik heb het in drie routes gedaan.
