Ameland in één dag: 40 kilometer zon, zee en een fysieke uitdaging
Soms komen de mooiste plannen zomaar tussendoor. Omdat de vorige wandeltochten zo goed waren bevallen en de weersvoorspellingen voor de meivakantie fantastisch waren, besloot ik spontaan om ook Ameland te gaan verkennen. Wat een tweedaagse had kunnen zijn, werd een intensieve dagtocht: ik besloot namelijk beide etappes in één dag af te leggen. Een flinke uitdaging van ongeveer 40 kilometer over dit prachtige Waddeneiland,.
De start: Van de boot de natuur in De dag begon bij de aankomst met de boot vanuit Holwerd. Vanaf de Veerdam in de buurt van Nes zette ik direct de pas erin. De route voerde me eerst langs het Natuurcentrum Ameland, een herkenbaar punt voor elke eilandbezoeker. Het weer was werkelijk schitterend; het was de perfecte dag om weer in korte broek en t-shirt op pad te gaan en te genieten van de zon op mijn gezicht.
Hoogtepunten aan de zuid- en westkant De tocht vervolgde zich in westelijke richting langs het dorpje Ballum en het vliegveld (Ameland Airport EHAL). Een van de mooiste stukken van de ochtend was de wandeling langs de zuidkant van het eiland bij de Feugelpolle. Hier loop je vlak langs de Waddenzee met een weids uitzicht dat nooit verveelt. Uiteindelijk bereikte ik Hollum, waar ik langs het Maritiem Centrum ‘Abraham Fock’ en in de verte het Bunkermuseum liep.
Een onverwachte hindernis Wandelen is voor mij een ontdekkingsreis waarbij de juiste voorbereiding het halve werk is, maar soms verrast je eigen lichaam je. Na ongeveer 25 kilometer begon er een scheenbeenontsteking op te spelen. Ondanks de pijn in mijn onderbeen bleef de omgeving motiveren. Eenmaal terug in het hotel, terwijl ik de dag nog eens de revue liet passeren en de route op mijn navigatie bekeek, sloeg ik aan het googelen. De conclusie was even confronterend als duidelijk: het was geen incidentele struikelpartij, maar een scheenbeenontsteking die ik al wekenlang vakkundig had genegeerd.
Op HuizeDijkstra schrijf ik vaak dat wandelen een ontdekkingsreis is waarbij de juiste voorbereiding het halve werk is. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik de signalen van mijn eigen lichaam de afgelopen tijd heb weggewuifd. De steken in mijn scheenbeen die ik bij eerdere grotere afstanden al voelde, schoof ik opzij onder het mom van ‘gewone’ vermoeidheid.
De duinen en de finish bij Hotel Ameland Het tweede deel van mijn route in die ene dag voerde me vanuit het westen terug door de prachtige, ruige duinen aan de noordkant van het eiland. Het contrast tussen de polderwegen en de zandpaden in het duingebied is wat Ameland zo uniek maakt. Terwijl mijn Lowa-schoenen me door het mulle zand loodsten, bleef de prachtige natuur een pleister op de wonde van mijn opspelende scheenbeen.
Na een indrukwekkende tocht van 40 kilometer kwam ik eindelijk aan bij mijn eindbestemming: Hotel Ameland. De dag zat erop. Het was een zware beproeving, maar de voldoening van het volbrengen van deze dubbele etappe in één dag is groot. Nu is het tijd voor rust, een goede maaltijd en hopelijk een snel herstel van mijn been.
Ameland, je was prachtig op dag 1, zelfs met een beetje pijn in de benen!
Ameland Dag 2: Rust, Ruimte en de Pracht van het Oerd
De tweede dag op Ameland begon met een uitdaging. Na de 40 kilometer van gisteren werd ik wakker met een behoorlijk stijf been—mijn scheenbeenontsteking liet duidelijk van zich horen. Toch wilde ik deze zonnige dag niet aan me voorbij laten gaan. Na een voorzorgsmaatregel in de vorm van een paracetamol en het rustig warmdraaien van de spieren, ging het gelukkig gaandeweg beter. Wandelen blijft immers een zoektocht naar de perfecte balans tussen inspanning en genieten.
Alleen met de natuur in Het Oerd De route van vandaag was werkelijk adembenemend en voerde me naar het oostelijke deel van het eiland. Het was prachtig weer, de ideale omstandigheden om het strand op te zoeken. Terwijl ik de branding volgde, bereikte ik het natuurgebied Het Oerd, een van de absolute hoogtepunten van de tocht.
Wat deze etappe zo bijzonder maakte, was de stilte. In tegenstelling tot de drukte die je soms in de dorpen vindt, waren er hier maar weinig mensen. Het was heerlijk om even ‘alleen’ te zijn met de natuur, omringd door de duinen en de zilte zeelucht. Op de kaart is te zien hoe de route langs locaties zoals de Oerdersloot en de Kooisplaats slingert, met als letterlijk hoogtepunt het Uitzichtpunt ’t Oerd, waar je een onvergetelijk panorama over de Waddenzee en de Noordzee hebt.
Hoogtepunten van de route (Etappe 2):
- Het Strand: Kilometerslang uitwaaien langs de vloedlijn.
- Het Oerd: Een ruig duingebied waar de natuur nog echt de baas is.
- Uitzichtpunt ’t Oerd: Het hoogste punt van de regio met weidse vergezichten.
- Buren & Kooisplaats: Karakteristieke punten in het landschap op de weg terug.
Afscheid van het eiland Na deze indrukwekkende tocht door de duinen en langs de kust, liep ik via het dorpje Buren terug in de richting van de haven. Om 14:45 uur was het tijd om weer op de boot naar de vaste wal te stappen. Terwijl ik aan boord ging, kon ik het niet laten om me te verwonderen over de logistiek: het blijft wonderlijk hoeveel auto’s er elke keer weer op zo’n boot passen!
Met 40 kilometer van gisteren en deze prachtige route door Het Oerd in de benen, kijk ik terug op een geslaagd, maar fysiek pittig avontuur. Het was de perfecte manier om de meivakantie te vieren. Nu is het tijd voor rust en de juiste ‘brandstof’ om mijn scheenbeen te laten herstellen
