Ameland in één dag: 40 kilometer zon, zee en een fysieke uitdaging

Soms komen de mooiste plannen zomaar tussendoor. Omdat de vorige wandeltochten me zo goed waren bevallen en de weersvoorspellingen voor de meivakantie fantastisch waren, besloot ik spontaan om ook Ameland te gaan verkennen. Wat een tweedaagse had kunnen zijn, werd een intensieve dagtocht: ik besloot namelijk beide etappes in één dag af te leggen. Een flinke uitdaging van ongeveer 40 kilometer over dit prachtige Waddeneiland.

De start: van de boot direct de natuur in

Mijn dag begon bij de aankomst met de boot vanuit Holwerd. Vanaf de Veerdam in de buurt van Nes zette ik direct de pas erin. De route voerde me eerst langs het Natuurcentrum Ameland, een herkenbaar punt voor elke eilandbezoeker. Het weer was werkelijk schitterend; het was voor mij de perfecte dag om weer in korte broek en t-shirt op pad te gaan en te genieten van de zon op mijn gezicht.

Hoogtepunten aan de zuid- en westkant

Ik vervolgde mijn tocht in westelijke richting langs het dorpje Ballum en het vliegveld (Ameland Airport EHAL). Een van de mooiste stukken van de ochtend was voor mij de wandeling langs de zuidkant van het eiland bij de Feugelpolle. Hier loop je vlak langs de Waddenzee met een weids uitzicht dat nooit verveelt. Uiteindelijk bereikte ik Hollum, waar ik langs het Maritiem Centrum ‘Abraham Fock’ en in de verte het Bunkermuseum liep.

Een onverwachte hindernis

Op HuizeDijkstra schrijf ik vaak dat wandelen een ontdekkingsreis is waarbij de juiste balans en voorbereiding het halve werk zijn. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik de signalen van mijn eigen lichaam de afgelopen tijd heb weggewuifd. De steken in mijn scheenbeen die ik bij eerdere grote afstanden al voelde, schoof ik opzij onder het mom van ‘gewone’ vermoeidheid.

Na ongeveer 25 kilometer op het eiland begon die plek op mijn onderbeen echter weer flink op te spelen. Ondanks de pijn bleef de omgeving me gelukkig wel motiveren om door te gaan. Eenmaal terug in het hotel, terwijl ik de dag nog eens de revue liet passeren en de route op mijn navigatie bekeek, sloeg ik aan het googelen. De conclusie was even confronterend als duidelijk: dit was geen incidentele pijnscheut, maar een scheenbeenontsteking die ik simpelweg al wekenlang vakkundig had genegeerd.

De duinen en de finish bij Hotel Ameland

Het tweede deel van mijn route die dag voerde me vanuit het westen terug door de prachtige, ruige duinen aan de noordkant van het eiland. Het contrast tussen de polderwegen en de zandpaden in het duingebied is voor mij precies wat Ameland zo uniek maakt. Terwijl mijn Lowa’s me door het mulle zand loodsten, bleef de schitterende natuur een welkome pleister op de wonde van mijn opspelende scheenbeen.

Het slotakkoord: Hotel Ameland en nagenieten van Dag 1

Na een indrukwekkende tocht van 40 kilometer kwam ik eindelijk aan bij mijn eindbestemming: Hotel Ameland. Mijn wandel-dag zat erop. Het was een zware beproeving, maar de voldoening van het volbrengen van deze dubbele etappe in één dag was gigantisch. Nu was het voor mij tijd voor rust, een goede maaltijd en hopelijk een snel herstel van mijn been.

Ameland, je was prachtig op dag 1—zelfs met een beetje pijn in de benen!

Ameland Dag 2: Rust, ruimte en de pracht van het Oerd

Mijn tweede dag op Ameland begon met een flinke uitdaging. Na die 40 kilometer van gisteren werd ik wakker met een behoorlijk stijf been; mijn scheenbeenontsteking liet zich duidelijk horen. Toch wilde ik deze zonnige dag absoluut niet aan me voorbij laten gaan. Na een voorzorgsmaatregel in de vorm van een paracetamol en het rustig warmdraaien van mijn spieren, ging het gelukkig gaandeweg beter. Wandelen blijft voor mij immers een zoektocht naar die perfecte balans tussen inspanning en genieten.

Alleen met de natuur in Het Oerd

Mijn route van vandaag was werkelijk adembenemend en voerde me naar het oostelijke deel van het eiland. Met het prachtige weer waren het de ideale omstandigheden om het strand op te zoeken. Terwijl ik de branding volgde, bereikte ik het natuurgebied Het Oerd—voor mij absoluut een van de hoogtepunten van de tocht.

In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, waren er hier maar weinig mensen. Het was heerlijk om even ‘alleen’ te zijn met de natuur, omringd door de duinen en de zilte zeelucht. Op de kaart kon ik mooi zien hoe mijn route langs locaties zoals de Oerdersloot en de Kooisplaats slingerde, met als letterlijk hoogtepunt het Uitzichtpunt ’t Oerd. Daar genoot ik van een onvergetelijk panorama over zowel de Waddenzee als de Noordzee.

Mijn hoogtepunten van de route (Etappe 2):

  • Het Strand: Kilometerslang uitwaaien langs de vloedlijn.
  • Het Oerd: Een ruig duingebied waar de natuur nog echt de baas is.
  • Uitzichtpunt ’t Oerd: Het hoogste punt van de regio met weidse vergezichten.
  • Buren & Kooisplaats: Karakteristieke punten in het landschap op mijn weg terug.

Afscheid van het eiland

Na deze indrukwekkende tocht door de duinen en langs de kust, liep ik via het dorpje Buren terug in de richting van de haven. Om 14:45 uur was het tijd om weer op de boot naar de vaste wal te stappen. Terwijl ik aan boord ging, kon ik het niet laten om me te verwonderen over de logistiek: het blijft voor mij wonderlijk hoeveel auto’s er elke keer weer op zo’n boot passen!

Met de 40 kilometer van gisteren en deze prachtige route door Het Oerd in de benen, kijk ik terug op een geslaagd, maar fysiek pittig avontuur. Het was voor mij de perfecte manier om de meivakantie te vieren. Nu is het tijd voor rust en de juiste ‘brandstof’ om mijn scheenbeen te laten herstellen.